/rss" />




























 

یک بار خانمی به من گفت که بعید است دختری ایرانی باشی و حداقل یک بار به نحوی آزار جنسی ندیده باشی. ادعایی چنین تکان دهنده بیش از هر چیز ناتوانی جامعه‌ی ما را در آموزش کودکان برای مقابله با آزار جنسی نشان می‌دهد. یکی از شایع‌ترینِ دلایل آن، شرم نابجای والدین از طرح موضوع است.

وسایل ارتباط جمعی مانند فیلم و کتاب، می‌توانند اثرات ناشی از این شرم نابجا را تا حدی پاک کنند. از طریق فیلم یا کتاب، کودک اطلاعاتی را که بدان نیاز دارد می‌آموزد و والدین در صورت نیاز اطلاعات تکمیلی را به او می‌دهند و از خجالتِ طرح موضوع می‌جهند. 

با همین نگاه بود که چند ماه پیش، به پیشنهاد سید رضا شکراللهی و با کمک چند دوست غیرحرفه‌ای اما همراه و متعهد، انیمیشنی را به فارسی دوبله کردم که به کودکان می‌آموزد چه زمانی آزار جنسی می‌بینند و در این شرایط چه باید بکنند. این کارتون را می‌توانید از لینک‌های زیر دانلود کنید:

 https://www.youtube.com/watch?v=33ag7tXQutg&feature=youtu.be
http://www.aparat.com/v/1Qm2s

یکشنبه نهم آذر 1393 | 14:21 | محمد ارژنگ | |

آرزو برادران ابراهیمیآرزو برادران ابراهیمی فیلم‌سازی‌ست که اگر مدیران سینمایی برخورد دیگری با او می‌کردند، شاید حالا یک مترجم یا نویسنده‌ی حرفه‌ای سینمایی بود. او بیست سال پیش کتابی را تألیف کرد که هنوز هم نمونه‌ای در منابع فارسی و حتی انگلیسی ندارد. سرنوشت چاپ این کتاب، داستان پر از آب‌ِ چشمی‌ست. این سرگذشت او را به جایی رسانده است که می‌گوید به هیچ وجه به چاپ کتاب دیگری حتی فکر هم نمی‌کند. شنیدن این حرف از زبان کسی که کتابی چنین بی‌همتا نوشته است، دردآور است.

«میزانسن میدان عمیق» نام کتاب اوست که بالاخره به چاپ رسید اما توزیعش هم با بی‌درایتی‌های مسئولان همراه بود. این کتاب امسال جزو نامزدهای بهترین کتاب سینمایی سال بود.

با او گفت‌وگویی اختصاصی و دوستانه داشتم که لازم دانستم برای اطلاع اهالی سینما از سرگذشت این کتاب و البته دانستن وجود چنین کتابی،‌ آن را در وبلاگم منتشر کنم ولو این که ارتباط مستقیمی به فیلم کوتاه نداشته باشد.

 

متن گفت‌وگو با آرزو برادران ابراهیمی

  • چرا برای این کتاب این عنوان را انتخاب کردید؟ مثلاً می‌شد عنوانش را گذاشت «میزانسن عمیق» یا «میزانسن پرعمق». این عبارت از کجا می‌آید؟


این عبارت ترجمه‌ی فنی Deep Focus Cinematography است. میزانسن میدان عمیق، با عمق میدان فرق دارد. مجموعه ای است شامل مؤلفه‌های بسیار، که منجر به حصول نهایت عمق میدان می‌شود. یک سبک فیلم‌برداری‌ست. اسم آن سبک فیلم‌برداری میزانسن میدان عمیق است. این عبارت، عبارتی‌ست که سالیان خیلی دراز در ایران شناخته شده است و به نظرم یکی از بهترین ترجمه‌هایی‌ست که می‌تواند برای عبارت انگلیسی‌اش باشد.

  • در نوشتن این کتاب شما چه گرایشی را داشته‌اید؟ منظورم این است که نظرتان بیش‌تر روی وجوه فنی این سبک بوده یا وجوه تئوریکش؟


می‌خواستم چیزی شبیه یک Encyclopedia راجع به میزانسن میدان عمیق باشد. من به شدت عاشق بنیانگزاران این سبک و کارهایشان بودم و دوست داشتم بدانم این‌ها چه کار کرده‌اند. هر چه بیش‌تر تحقیق کردم به چیزِ کم‌تری دست پیدا کردم. معتبرترین Encyclopedia های دنیا وقتی درباره‌ی میزانسن میدان عمیق صحبت می‌کنند، نصف پاراگراف مطلب دارند و آن هم درباره‌ی «همشهری کین» است. هیچ چیزی وجود نداشت. عزم من جزم شد دیگر. شروع کردم ببینم این چه اتفاقی بوده است که افتاده. «فوکال پِرِس» را می‌شناسید؟

  • بله. یکی از معتبرترین انتشارات حوزه‌ی سینما در دنیاست.

میزانسن میدان عمیق
من تماس گرفتم با فوکال پرس تا ببینم آیا چنین کاری تا به حال انجام گرفته. آن‌ها بعد از مدتی آن‌ها تماس گرفتند و پاسخ منفی دادند وابراز تمایل کردند که اگر شما قصد انجام چنین کاری رادارید ما طالب آن هستیم. وقتی این جواب آمد مطمئن شدم این کار تا به حال در دنیا انجام نشده است. ما در خارج از کشور خیلی به دنبال منبع در این زمینه بودیم و چیزی نیافته بودیم. این بود که عزمم را جزم کردم که هم این لذت بزرگ را از خودم دریغ نکنم و هم این اطلاعات را در اختیار بچه‌های دیگر قرار بدهم.

  • برای چاپ کتاب چه روندی طی شد؟ با قصد چاپ کتاب را نوشتید یا رفته رفته این امر جدی شد؟


این کتاب از اول برای چاپ نوشته شد. جوان بودیم دیگر، فکر می‌کردیم کتاب را می نویسیم و بعد هم چاپ می‌شود. فکر می‌کردم این‌جا مثل ممالک عادی‌ست. بعد از یکی دوسال (از نوشتن کتاب)، فکر می‌کنم سال ۷۶ یا ۷۷، با انتشارات فارابی قرارداد بستم. کارشناسی شد و گفتند کتاب خوب است. یک سال، دو سال،‌ سه سال… کتاب همان طور ماند تا آن را بردم مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی ارائه دادم. آن‌ها گفتند ما چاپ اش می‌کنیم. من فکر کردم حرفشان حرف است. فکر کنم سال ۸۲ بود. وقتی جواب آن ها قطعی شد، با فارابی قراردادم را فسخ کردم. از آن‌ها خواستم علت چاپ نشدن کتاب را مکتوب ارایه کنند که نکردند. فقط می‌خواستم بدانم کتابی که کارشناسی شده است چرا چاپ نشده؟

  • واقعاً‌ چرا چاپ نشد؟


اگر شما فهمیدید، من هم فهمیدم.

  • گفتید انتشارات فوکال تمایل به کار با شما داشته است. چرا با آن‌ها کار نکردید و کتاب را به زبان انگلیسی و در سطح بین‌المللی بیرون ندادید؟


حقیقت این است که من با فوکال پرس تماس گرفتم تا در ارتباط با منابع موجود اطلاع کسب کنم. آن ها در شرایطی پیشنهاد مطرح کردند که من هنوز کار را آغاز نکرده بودم و نمی دانستم تا چه حد می توانم پیش بروم. اگر پیش بینی دو دهه‌ی مصیبت بار را برای این کتاب می‌کردم، قطعاً کتاب را به انگلیسی به سامان می‌رساندم و حظ وافرش را می‌بردم جای آن که این‌چنین مغبون باشم.

  • با مرکز گسترش چه شد؟


چندین سال طول کشید تا با من وارد قرارداد شوند. این کتاب همین طور ماند. این کتاب تا امروز که من پیش شما نشسته‌ام یک روز خوش به خودش ندیده است… (ماجرای چاپ این کتاب) وارد یک سری بحث‌های خاله زنکی می‌شود که تکرارشان نه در شأن من است و نه در شأن این کتاب و مایل نیستم مطرح کنم. متأسفانه در بخش دولتی آدم‌هایی متولی امر کتاب هستند که اهل کتاب نیستند. حرمت قلم را نمی‌شناسند و طبیعی‌ست که اصلاً نمی‌شود با آن‌ها دیالوگ برقرار کرد.

  • خب پس چرا شما بعد از فارابی، یک مرکز دولتی دیگر، «مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی» را انتخاب کردید؟


به هر جهت من آن‌جا کار کرده بودم، من را می‌شناختند. آن‌ها رفقای من بودند (می‌خندد) . دست آخر که این کتاب چاپ شد، باورتان نمی‌شود یک سال تمام من «هر روز» زنگ زدم. نهایتاً خودم کتاب را تایپ کردم، خودم ویرایش کردم، لی‌_آوت را خودم بالای سر گرافیست نشسته‌ام. اگر این کار را نمی‌کردم معلوم نیست چه اتفاقی برای این کتاب می‌افتاد با این همه فرمول‌های ریاضی‌ای که توی آن است. بابت این کارها یک ریال هم دریافت نکردم. حتی نپذیرفتند قرارداد ۱۰ سال پیش به‌روز شود. حتی یک پرینت هم نگرفتند. من اگر می‌خواستم کتابم این طور چاپ شود، همان ۲۰ سال پیش با هزینه‌ی شخصی‌ام این کار را می‌کردم این قدر هم ستم نمی‌کشیدم و کتاب را آن طور که دلم می‌خواست چاپ می‌کردم.

  • راستش را بخواهید برای من دچار محاق شدن یک چنین کتاب مفیدی عجیب است.


هیچ عجیب نیست. به خاطر این که باید یک کسی باشد که سوادش را داشته باشد و ارزش کار را بداند.

  • جاهای دیگر، ناشران دیگر را پی نگرفتید؟


‌این کتابی‌ست که آن را جای دیگر نمی‌شد برد. این یک کتاب فنی‌ست و فقط ناشران دولتی می‌توانند روی آن سرمایه‌گذاری کنند. ناشران دولتی ما هم همین جاها هستند،چند جای محدود : سروش، مرکز گسترش، فارابی…

  • از عقد قرارداد تا منتشر شدن این کتاب چه قدر طول کشید؟


سال ۸۲ کتاب را بردم مرکز گسترش. ۲ـ۳ سال بعد قرارداد بستند و جشنواره‌ی سینما حقیقت دو سال قبل آن را بیرون دادند،‌ سال ۹۱. جمعاً ۹ سال.

  • اما با این تفاسیر شکل و شمایل این کتاب، شکل و شمایل مقبولی‌ست.


برای من این قدر خجالت‌بار است که حتی نمی توانم آن را به دوستی هدیه کنم. باورتان نمی‌شود، حتی پیش‌گفتار من را حذف کردند. پیش‌گفتار مدیری را گذاشته‌اند که امروز هست و فردا نیست.

  • به نظرم یکی از طنزآمیزترین پیش‌گفتارهایی‌ست که تا حالا دیده‌ام. از ابن هیثم شروع کرده و به میزانسن میدان عمیق چسبانده.


و آن وقت بدون این که اسم نویسنده را بنویسند، بخشی از همین متن مضحک را، پشت کتاب چاپ کرده‌اند. این کار پی‌گرد قانونی دارد. ابتدای کتاب من آورده بودم «این کتاب تعظیمی‌ست به گرگ تولند»، گفتند تعظیم مخصوص خداوند است و عبارت را تبدیل کردند به «این کتاب ستایشی‌ست از گِرِگ تولند»

  • اتفاقاً برای من هم جالب بود که چرا یک کتاب فنی،‌ باید به ستایش کسی بپردازد؟برگردیم به بخش فنی کتاب. در مقایسه با کتاب‌های دیگری که مرکز گسترش چاپ کرده است، سر و شکل این کتاب یک چیز دیگری‌ست.

آرزو برادران ابراهیمی
من در قراردادم ذکر کرده بودم، خواسته بودم تا لحظه‌ای که کتاب بیرون می‌آید زیر نظر من باشد. غیر از این امکان نداشت. در این کتاب شما باید بدانید کدام تصویر کجا باید بیاید، کدام فرمول کجا باید بیاید. وقتی ما متن را برای لی_آوت بردیم به سیستم گرافیک، تمام متن به هم ریخت. چه کسی جز من می‌توانست این را درست کند؟ یک اندیس بالا و پایین می‌شد باقیات السیئات برای من بود. این کتاب مرجع است،‌ اصلاً شوخی نیست. چه کسی آن‌جا (در رأس) نشسته است که این چیزها را بفهمد؟

  • در زمینه‌ی پخش و فروش کتاب،‌ ناشر چه کاری برایش کرد؟


هیچ‌چی! توی انبار است و از طریق فروشگاه مجازی فروش می‌رود. بقیه‌اش را هم کادو می‌دهند در پکیج‌های جشنواره‌ای‌شان. این نهایت لطفی‌ست که به این کتاب کرده‌اند.

  • واقعاً ۲۰۰۰ نسخه از این کتاب چاپ کرده‌اند و همه‌اش را انبار فرستاده‌اند؟


بله! پشت ویترین هیچ کتاب‌فروشی‌ای نیست. این همه بی‌مسئولیتی در یک جایگاه دولتی اصلاً قابل درک نیست. من مایلم بدانم این حضرات رو به کدام قبله نماز می‌خوانند. این کتاب در دو دوره‌ی مدیریتی در مرکز گسترش بود. در دوره‌ی قبل یک آقایی آن جا بود که خودش انتشاراتی داشت. یک بچه‌ای را هم که امضای مدرکش خشک نشده بود آورده بود و فکر می‌کرد گرافیست است و دغدغه‌اش این بود که یک کارنامه جور کند و برود خارج از کشور. این کتاب را انداختند زیر دست او. تمام کتاب‌هایی که در آن‌جا کار کرده بود را دوباره گرفت و طبق ایده‌هایی که من برای لی_آوت کار خودم بهش دیکته کرده بودم طراحی کرد. تمام کتاب‌ها قطع خشتی شدند و.... خب این یک دزدی فرهنگی‌ست.

  • این‌جا یک پارادوکسی‌ست که من درکش نمی‌کنم. یک کالای فرهنگی‌ای داریم (کتاب شما) که منِ ناشر می‌دانم صرفه‌ی اقتصادی دارد. بعد ۲۰۰۰ جلد ازش چاپ می‌کنم و آن را توی انبار می‌گذارم. چرا؟


وقتی کسی چیزی را نمی‌شناسد از کجا باید قدرش را بداند؟ بحث فقط سر آدم‌های اشتباهی‌ست. این آدم‌های اشتباهی همه جا را گرفته‌اند. من و شما چه قدر می‌توانیم بجنگیم؟ شما ببین واقعاً می‌ارزد بیست سال برای چاپ یک کتاب؟ من با آدمی که تا حالا خودکار دستش نگرفته است، چه بحثی بکنم؟ من باید بنشینم برایش او فرق پیشگفتار و مقدمه را بگویم؟ جالب آن که راجع به هر چیزی که صحبت می‌کنی کارشناس است: راجع به ترجمه کارشناس است، راجع به فیلم‌برداری کارشناس است،راجع به فیزیک راجع به روان‌شناسی… الحمدلله ذی وجوه‌اند همگی.

  • فکر می‌کنید اگر کتاب‌تان را به یک ناشر خصوصی داده بودید وضع بهتر می‌شد؟


صد در صد. به هر صورت یک بحث دو نفره بود صحبت می‌کردیم بعد قرارداد می‌بستیم. ولی امکانش نبود و نیست. ناشران خصوصی الآن حتی روی فیلم‌نامه هم گرایش نشان نمی‌دهند. بحث تقاضا هم هست دیگر. به هر صورت بخشی از کارهای مرجع ، کتاب‌های آکادمیک هستند. سروش یک سری از این کارها را می‌کند. خود دانشگاه باید به این صدا و سیما الآن انتشارات دارد و... شما بروید ببینید در این ده سال گذشته چه کتاب‌هایی توی مرکز گسترش چاپ شده است. اصلاً نمی‌خواهد بروید ببینید، فقط لیست بگیرید تا حد این آدم ها دستتان بیاید. جای کتاب فقط پشت ویترین کتاب‌فروشی‌ست. فروشگاه مجازی مال مملکت ما که سرانه کتاب خوانی اش ۶ دقیقه در روز است، نیست. تازه ممالک پیش‌رفته هم که فروشگاه مجازی دارند، فروشگاه مجازی‌شان وابسته به تبلیغات است. این‌ ها فقط اداست و از سر باز کردن، بدون این که هیچ نیت خیری وجود داشته باشد.

  • این کتاب چه بازخوردهایی داشته است؟

قبل از این که کتاب چاپ شود دو نفر برای پایان‌نامه‌شان به من مراجعه کردند.نمی‌دانم از کجا متوجه شده بودند که یک چنین کتابی وجود دارد. یکی‌شان، پایان‌نامه‌ی فوق لیسانسش را داشت می‌نوشت و عنوان پایان‌نامه‌اش میزانسن بود و یک آقای دیگری که دانشگاه تربیت مدرس بود و دکترایش را داشت می‌خواند. همین هم برای من خیلی خوب بود. دوست دارم این کتاب دست اهلش برسد و انجام رسالت بکند، فقط این‌طوری خستگی من در می‌رود. از مراسم کتاب سال هم اطلاعی نداشتم ولی همین‌قدر که امسال جزو ۶ کتاب نامزد نهایی‌ست،‌ خوب است دیگر.

  • مثل این کتاب، هیچ پروژه‌ی دیگری در ذهن دارید؟


اگر این کتاب تا ۲ سال بعد از این که نوشته شده بود چاپ می‌شد، امسال بدون اغراق، حداقل دهمین کتاب من چاپ می‌شد، اصلاً شک نکنید. ولی با من و این کتاب چنان کردند که عطای این کار را برای همیشه به لقایش ببخشم. اصلاً دیگر وارد این حوزه نمی‌شوم.

  • حیف نیست؟


چرا حیف که هست اما می‌خواهم بگویم در روی همان پاشنه است . اتفاقاً پارسال پیشنهاد یک کار به من شد،‌ توسط آدم‌های جدیدی که آمده اند. دیدم نه، طرف مثل قبلی‌ها فقط دارد فکر می‌کند من دو ـ سه سال این‌جا هستم، یک بیلان کاری بدهم و تمام. همان مسیر است و من آدمی که این مسیر را طی کنم نیستم. آدمی که بهش بگویند ده تا مقاله ترجمه کن مجموعه مقاله بده بیرون، من آدم این کار نیستم. واقعاً توی مملکت ما، نوشتن یک شوخی غم‌انگیز است. نه شهرتی در کار است و نه پولی. هر کس می‌نویسد عاشق است، جز این نیست.

یکشنبه بیست و پنجم آبان 1393 | 22:43 | محمد ارژنگ | |

زمانی که مسعود کیمیایی چندی پیش اعلام کرد که به نظرش سینما نهایتاً دیجیتال را کنار خواهد گذاشت و دوباره به نگاتیو و همان روش سنتی رو خواهد آورد، برای من اصلاً عجیب به نظر نیامد. به نظر من بی‌اطلاعی کیمیایی از وضعیت فنی سینمای جهان، چیزی نیست که تنها گریبان این سینماگر قدیمی و بااعتبار را گرفته باشد. مصاحبه‌ی علی‌رضا زرین‌دست با شبکه‌ی مستند درباره‌ی فیلم مستند «نور هلندی» هم نشان می‌داد تا چه حد سینماگران ایرانی به‌روز نیستند. او که به عنوان یکی از فنی‌ترین فیلم‌برداران قدیمی و با کارنامه‌ای قابل توجه سال‌هاست در سینمای ایران فعال بوده است، وقتی مبحثی جدید و ناشناخته مطرح می‌شود، ترجیح می‌دهد آن را یک‌سره نفی کند و با تخطئه‌ی «نور هلندی» ادعا کند ما می‌توانیم نور ایرانی و نور فرانسوی هم داشته باشیم. از استثنائات که بگذریم، گویی سینماگران ایرانی به شکلی غریب اصرار دارند در همان چهارچوب پیشین بمانند و به تحولات فن‌آوری جهانی چندان توجه نداشته باشند.


از دم‌دست‌ترین، کارآمدترین و لازم‌ترین اسباب فن‌آوری امروزه، اینترنت است. جایی که به شدت حضور سینماگران در آن خالی‌ست. مثلاً وبلاگ‌های سینماگران جوان بسیار بسیار انگشت‌شمار است چه رسد به قدیمی‌ترها. در این‌جا منظورم تولید اینترنتی و حضور فعال است و نه اخبار و اطلاعات دم دستی؛ و منظورم از حضور سینماگران مشخصاً آن‌هایی‌ست که در سینما به شکل عملی فعالند و نه منتقدان و نویسندگان. به عنوان مثال نمونه‌ای از انجمن‌های فنی متشکل از فیلم‌سازانی که تجربیات خود را با همکارانشان به اشتراک بگذارند را نمی‌توان یافت. در چنین شرایطی باز هم برایم عجیب نیست که وقتی صندوق حمایت از هنرمندان برای بیمه‌ی سینماگران، ثبت‌نام در سایتش را اجباری اعلام می‌کند ولی با مراجعه به این سایت اصلاً چنین امکانی مشاهده نمی‌شود چرا که ظاهراً سایت مشکل فنی دارد.


من بارها به عدم حضور مؤثر و فعال سینماگران در فضای مجازی اشاره کرده‌ام و باز هم خواهم کرد چرا که عمیقاً اعتقاد دارم در شرایط بسته‌ی امروز که امکان ایجاد پاتوق‌های فرهنگی اما و اگر و گاه خطراتی به همراه دارد، اینترنت بهترین جای‌گزینی‌ست که می‌تواند فضای هنری سینمای ما را از این رکود و جمود بیرون بکشد. اما ظاهراً من تنها دستی هستم که به چنین چیزی اعتقاد دارد.

چهارشنبه بیست و ششم شهریور 1393 | 13:22 | محمد ارژنگ | |

جشن سینمای ایران یکی از مهم‌ترین اتفاقات سینمای کشور است که شاید بشود گفت از جشنواره‌ی فجر هم جایگاهی مهم‌تر دارد چرا که جشنی غیردولتی‌ست و بر خلاف جشنواره‌ی فجر، می‌شود آن را آینه‌ی تمام نمای سینمای کشور دانست. جشن سینمای ایران، سینمای بلند، مستند و کوتاه را در برمی‌گیرد و اگر کسی بخواهد شمایی کلی از آن‌چه در یک سال اخیرِ سینمای ایران به دست آورد، این جشن بهترین گزینه است.

به تازگی فراخوان شانزدهمین جشن سینمای ایران اعلام شده است. امسال، این جشن اهمیتی دو چندان یافته چون پس از چند سالی تأخیر به سبب تلاش‌های دولت پیشین برای تعطیلی کامل سینما، دوباره سر بر آورده و این جشن نه تنها بناست امسال بیانگر وضعیت سینمای ما در سه سال گذشته باشد،‌ که به شکلی نمادین هم می‌خواهد از خاک بلند شدن دوباره‌ی این سینما را یادآوری کند.

اما اگر سری به سایت خانه سینما بزنید، آن‌چه خواهید دید این صفحه است:

چرا در زمانی چنین حیاتی، درست مقارن با اعلام فراخوان جشنی چنین مهم،‌ سایت مرجع این جشن باید تازه به یاد بازسازی بیفتد؟ نکته‌ی طنزآمیز دیگر در این است که گویا نسخه‌ی مدیریت به کار رفته در این سایت آن‌قدر قدیمی‌ست که حتی کاراکترهای زبان فارسی را به صورت یونیکد در سمت چپ نیاورده است و شما باید آن را Encode کنید تا بفهمید آن نوشته‌های یأجوج و مأجوج، لینکی‌ست به فراخوان بخش مستند!

این نخستین باری نیست که بی‌توجهی و کم‌اطلاعی اهالی سینما را به فضای مجازی می‌بینم. بر خلاف اهالی ادبیات، کم‌تر سینماگری را می‌بینید که وبلاگی داشته باشد یا به شکلی جدی محیطی را در اینترنت ساخته باشد و با مخاطبانش ارتباط برقرار کند. موارد موجود بسیار اندک و در حد یادداشت‌های شخصی و محدود به برخی بازیگران و چیزهایی از این قبیل می‌شوند. گاه به گاهی برخی منتقدان را هم می‌شود دید اما از حضور جدی کارگردانان و به طور کلی سینماگران خبری نیست. حضور جدی یعنی آن طور که میان اهالی ادبیات جریان دارد: برگزاری جشنواره‌های اینترنتی، نقد، معرفی آثار، مدیریت وبلاگ به شکل مداوم و همیشگی و... گویی سینماگران ما هنوز کشف نکرده‌اند با کمک این ابزار قرن بیستمی تا چه حد می‌توان با مخاطبان رو در رو ارتباط داشت؛‌ و یا شاید از همین ارتباط است که می‌گریزند.

جمعه بیست و سوم خرداد 1393 | 15:30 | محمد ارژنگ | |

برای فیلم‌سازان کوتاه، از زمانی که دوربین‌های DSLR که توانایی فیلم‌برداری داشتند وارد بازار شدند، دنیا شکل دیگری گرفت! خصوصاً با ظهور دوربین 5D II فیلم‌سازان کوتاه توانستند کیفیتی مشابه با نگاتیو را با قیمتی به مراتب پایین‌تر در فیلم‌هایشان تجربه کنند. کیفیت این دوربین اخیر چنان راضی کننده بود که حتی با آن‌ها فیلم‌های سینمایی و سریال‌های تلویزیونی هم ساخته شدند. اما از آن‌جایی که این دوربین‌ها بدواً برای فیلم‌برداری ساخته نشده بودند، همیشه مشکلاتی را به همراه داشته‌اند که یک فیلم‌بردار را کاملاً‌ راضی نمی‌کند. مدتی‌ست Firmware به عنوان Magic Lantern منتشر شده است که تا اندازه‌ی زیادی این ذهنیت را می‌تواند نسبت به دوربین‌های DSLR (البته کانن) تغییر دهد.
این فِرم‌وِیر دامنه‌ی وسیعی از تغییرات و امکانات را به دوربین‌های کانن مدل‌های 5Dc, 5D2, 5D3, 6D, 7D, 40D, 50D, 60D, 500D (T1i), 550D (T2i), 600D (T3i), 650D (T4i), 700D (T5i), 1100D (T3), EOS M, 100D (SL1) اضافه می‌کند که مربوط به تنظیمات صدا، نوردهی، امکانات مرتبط به Live view، کیفیت تصویربرداری و فوکوس هستند. برخی از مهم‌ترینِ این امکانات این‌ها هستند:
ـ حذف کردن نوفه (نویز/هیس) صدا هنگامی که روی لِوِل‌گیری خودکار صدا ضبط می‌شود.
ـ استفاده از هدفون هنگام ضبط صدا
ـ ضبط صدا به صورت Wave
ـ تولید سیگنال شاخص صوتی (میل هرتز)
ـ انتخاب کلوین به صورت دستی
ـ قفل دیافراگم
ـ امکان تغییر Preset نوردهی در دم
ـ مشاهده‌ی زِبرا (هاشور) برای نوردهی
ـ اسپات‌متر در حالت Live view
ـ فوکوس پیکینگ برای کمک به فوکوس دقیق
ـ انتخاب تماماً اختیاری تعداد فریم در ثانیه
ـ ضبط تصویر به صورت اچ‌دی آر به شکلی که امکان فیلم‌برداری داخلی و خارجی به شکل هم‌زمان ممکن می‌شود.
ـ ایجاد هاله‌ی تاریکی در اطراف قاب (Vignette) به دلخواه
ـ ضبط تصویر به صورت RAW و ۱۴ بیت به شکلی که تصویر ضبط شده را می‌توان به صورت  Image sequence ایمپورت و در تنظیمات RAW نرم‌افزار پریمیر اصلاح کرد.
ـ فاصله‌سنج داخل دوربین
ـ گذاشتن یادداشت صوتی برای تصاویر و ویدئوهای ضبط شده
تنها ایراد این فرم‌ویر این است که تمام امکانات آن برای تمام مدل‌های دوربین کانن کار نمی‌کند. برای جدول تطابق امکانات می‌توانید به این لینک بروید. هم‌چنین صفحه‌ی رسمی این فرم‌ویر را می‌توانید در این لینک ببینید.
نکته‌ای که باید بر آن تأکید کرد این است که این فرم‌ویر یک نرم‌افزار رسمی ارائه شده از جانب کمپانی کانن نیست و مسئولیت نصب و عواقب بعد از آن به عهده‌ی خود کاربر است. گرچه تا کنون هزاران فرد آن را روی دوربین‌شان نصب کرده‌اند و اگر به سفارش‌های سازندگان در شیوه‌ی نصب توجه کنید، احتمال صدمه دیدن دوربین‌تان زیاد نیست.
چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393 | 18:33 | محمد ارژنگ | |

شاید شما هم نمونه‌های زیادی از تغییر مدیریت را در نظام اداری ایران سراغ داشته باشید که گروه جدید، متأسفانه دست به یک پاکسازی زده و نه تنها آدم‌های جدید که گاه حتی قوانین و نظام جدید را پایه‌گذاری کرده است. اما متأسفانه‌تر این که این موضوع فقط به نظام اداری ما محدود نمی‌شود. گویی این یک فرهنگ ایرانی‌ست که هر گاه کسی می‌خواهد موضوعی را (ولو درست و زیربنایی) اصلاح کند، ابتدا یک‌سره دست به تخریب می‌زند. نمونه‌های مدرن‌سازی رضا خان و انقلابی‌سازی هنر در سال‌های اول انقلاب مثال‌های روشنی هستند.

سایت یک انجمن صنفی هم طبیعتاً‌ از این فرهنگ مبرا نیست. حدود چهار سال پیش که اعضای هیأت مدیره‌ی وقت انجمن فیلم کوتاه دست به مرمت سایت ایسفا زدند، هر آن‌چه از سابقه‌ی این انجمن موجود بود را از بین بردند. مسئول وقت سایت، در منتقل کردن اطلاعات قدیمی آن‌قدر تعلل کرد که زمان آن منقضی شد و کل سابقه‌ی انجمن از بین رفت. از یک ماه پیش که سایت انجمن فیلم کوتاه را تحویل گرفتم، از اولین چیزهایی که پی‌گیرش بوده و هستم،‌ بازیابی آن سابقه به نحوی از انحاء است. خوشبختانه راهی را یافته‌ام که عکس‌ها و خبرهای آن دوره یکی یکی دارند از زیر خاک بیرون می‌آیند و به معرض دید قرار می‌گیرند. این عکس‌ها به صورت آلبوم‌هایی در صفحه‌ی انجمن در فیسبوک و سپس در خود سایت بارگذاری خواهند شد.

از بازیابی این سابقه نه فقط به خاطر احیای اخبار، که به خاطر پشت کردن به این عادت خودخواهانه‌ی فرهنگی خوشحالم که برای ساختن، اول تخریب کن. مدیریت سایت ایسفا، تا همین‌جایش برای من تجربه‌ی متفاوتی بوده است.

پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392 | 11:25 | محمد ارژنگ | |

پس از استقبال قابل توجه علاقه‌مندان به کارگردانی از جلد نخست کتاب دکوپاژهای مرجع، ترجمه‌ی جلد دوم این کتاب را در برنامه‌ی کاری‌ام قرار دادم که چند روز پیش به اتمام رسید. جلد دوم این کتاب، به شکلی بسیار دقیق و حرفه‌ای و در عین حال با همان زبان ساده و آکادمیکش، تنها به بررسی و توضیح دکوپاژ صحنه‌های گفت و گو می‌پردازد. ناشر فارسی این کتاب، همان ناشر جلد نخست آن یعنی «کتاب نشر نیکا» خواهد بود و طبق برنامه‌، در سال ۹۳ به بازار عرضه خواهد شد.

جمعه دوم اسفند 1392 | 18:4 | محمد ارژنگ | |

مسئولان فرهنگی و حامی سینماگران در سینما آفریقا، بابت چاپ جدول برنامه‌ی نمایش فیلم‌هایشان با مزخرف‌ترین کیفیت ممکن، مبلغ دو هزار تومان از هر متقاضی دریافت می‌کنند. جدولی که حتی پنجاه تومان هم هزینه نبرده و وظیفه‌ی هر سینمایی‌ست تا به تماشاچی‌اش به صورت رایگان ارائه کند. ظاهراً این یک قاعده شده است که از هر شلوغی‌ای، باید به سود منافع خودمان استفاده کنیم.

این جدول را من پاکیزه و دوباره تایپ کرده‌ام و شما می‌توانید از لینک زیر آن را ببینید. این هم انگار یک قاعده‌ی دیگر است که وظیفه‌ی هر کسی را یک کس دیگر باید انجام دهد.

[مشاهده‌ی برنامه‌ی نمایش فیلم‌های سینما افریقا]

یکشنبه سیزدهم بهمن 1392 | 14:12 | محمد ارژنگ | |

این روزها مدیریت جدید انجمن سینمای جوان ایران، آقای حبیب ایل‌بیگی، با همکاری آرش رصافی جلسات متعددی را با فیلم‌سازان فیلم کوتاه برگزار می‌کند که در آن‌ها به آسیب‌شناسی فیلم کوتاه و سینمای جوان در سال‌های گذشته می‌پردازد. او هم مثل بسیاری مدیران دیگر، مخروبه‌ای را از مدیر قبلی تحویل گرفته است و حالا باید بخش عمده‌ای از انرژی‌اش را صرف برگشتن به نقطه‌ی صفر کند. اما با برگزاری این جلسات این طور به نظر می‌آید که وی فقط به دنبال برگشتن به وضعیت قبلی را ندارد و گویا در پی پیش بردن آن نیز هست. هر چه باشد، تا همین‌جایش این اقدام آقای ایل بیگی را به فال نیک گرفته و بابت برخورد کارشناسی‌اش با موضوع خوشحالیم. امیدوارم خبرهای خوشحال کننده‌ی بیش‌تری را از سوی ایشان بشنویم.

چهارشنبه یازدهم دی 1392 | 13:17 | محمد ارژنگ | |

درد سری‌ست واقعاً. ما مشهدی‌ها لغات منحصر به فردی داریم که گاهی پیدا کردن معادل رسمی فارسی برای آن‌ها دشوار است. مثلاً الآن می‌خواستم به مناسبت جشنواره‌ی حقیقت مطلبی بنویسم که در آن بپرسم چرا مسؤولان سینمایی تمام امکاناتشان را برای جشنواره‌ها صرف می‌کنند؟ چرا ما را این‌قدر «تنقسی» می‌دهند و فضای سینمایی را در تمام طول سال فعال نگه نمی‌دارند؟ که ندانستم چه معادلی باید برای «تنقسی» بگذارم. لغت «تنقسی» /tenghesi/ که معادل فارسی رسمی‌ای برایش نمی‌شناسم، به فقدان یک چیز به علت یک جور بدطینتی یا بی‌عرضگی یا بی‌درایتی اشاره دارد. با مثال‌هایی می‌توانم معنایش را برایتان بگویم. مثلاً:

* یره ئی وزارت ارشادم یٓگ دِنه جشنواره‌ی فیلم مستند دِره نِمِذِره جشنواره‌ی خصوصی راه بیفته که ما رِ تنقسی بده.
* بعدِ هزار سال یٓگ جلسه گُذِشتن با تقوایی، بعد همٓه رِ کِردٓن تو یٓگ سالنِ ریزه، ملت رِ انداختن به تنقسی که همه جونِشا در بیه تا زیادی خوشحال نِرٓن.
* تقوایی رِ آوردن هی استاد استاد بهش مِگٓن بعد چه قد بهش وقت دادن؟ یٓگ ساعت و نیم! خب بِری چی اِنقٓد تنقسی؟
* فیلمای تقوایی رِ نِمایش دادن، نصفه! خب همه شِ نشون بده، می‌میری؟ بری چی تنقسی‌مان می‌دی؟
* یگ دِنه جشنواره‌ی مستند دِرِم در سال، او وقت فقط تقوایی رِ دعوت کردن. خب باقی فیلم‌سازای مهم رٓم دعوت کن. حیفت میه؟ همه کاراتان به تنقسیه.
* سالی یٓگ بار جشنواره برگزار مُکُنن، شوصمد تا فیلم رِ نِمایش مِدٓن بعد همزمان کارگاه آموزشی‌یٓم برگزار مُکُنٓن. انگار مِخٓن بگن: «جونتان در بیه خوب حال کُنِن چون باید تا سال بعد تنقسی بیکیشِن. اگرم نِمتِنِن همه‌ی برنامه‌ها رِ ببینن، به جهندٓم مشکل خودِتانه.»

کارشناسان اگر معادلی دارند بگویند تا من بتوانم مطلبم را بنویسم. اگر هم معادلی ندارند حداقل بگویند واقعاً چرا مدیران سینمایی دوست دارند ما را تنقسی بدهند؟ از محتاج دیدن فیلم‌سازان لذت می‌برند؟

یکشنبه بیست و چهارم آذر 1392 | 0:7 | محمد ارژنگ | |
Design By : mihantheme.com